Anagārika Dharmapāla

 అనగారిక ధర్మపాల గారి జీవితం, కృషి, 

అనగారిక ధర్మపాల – ఆధునిక బౌద్ధ పునరుజ్జీవన యోధుడు

శ్రీలంకలో 19వ శతాబ్దం చివరలో పుట్టుకొచ్చిన బౌద్ధ పునరుజ్జీవన ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించిన మహానుభావుడు అనగారిక ధర్మపాల. ఆయన జీవితం బౌద్ధ ధర్మ రక్షణ, ప్రచారం, భారతదేశంలో పవిత్ర స్థలాల పునరుద్ధరణ, ప్రపంచవ్యాప్తంగా బౌద్ధ బోధనలను విస్తరించడం అనే కర్తవ్యాల చుట్టూ తిరిగింది.

జననం మరియు బాల్యం

ధర్మపాల 1864 సెప్టెంబర్ 17న శ్రీలంకలోని మతార పట్టణంలో జన్మించాడు. అసలు పేరు డాన్ డేవిడ్ హేవావితరణె. ఆయన తల్లిదండ్రులు అప్పట్లో శ్రీలంకలో ధనవంతులైన వ్యాపార కుటుంబానికి చెందినవారు. చదువును క్రైస్తవ కళాశాల, సెయింట్ బెనెడిక్ట్ కళాశాల, సెయింట్ థామస్ కళాశాల, కొలంబో అకాడమీలో పూర్తి చేశాడు. చిన్న వయస్సు నుంచే ఆయన బౌద్ధ ధర్మంపై ఆసక్తి చూపి, ఎనిమిదేళ్లకే బ్రహ్మచర్య వ్రతం స్వీకరించాడు.

అనగారిక జీవితం

“అనగారిక” అంటే “ఇల్లు లేని వాడు” అనే అర్థం. భిక్షువులా సంయాసం కాకుండా, గృహస్త జీవితాన్ని విడిచిపెట్టి ఎనిమిది శీలాలు జీవితాంతం పాటిస్తూ ధర్మ సేవకు అంకితం కావడం. ధర్మపాల ఈ మార్గాన్ని ఎంచుకొని, ఆధునిక కాలంలో తొలి “అనగారిక”గా నిలిచాడు. అందువల్ల ఆయన బౌద్ధ లౌకిక ఉద్యమానికి ఒక ప్రతీకాత్మక నాయకుడు అయ్యాడు.

బౌద్ధ పునరుజ్జీవనం

19వ శతాబ్దంలో శ్రీలంకలో బౌద్ధ ధర్మం పడిపోయిన స్థితిలో ఉండగా, థియోసాఫికల్ సొసైటీ వ్యవస్థాపకులు ఆల్కాట్ మరియు బ్లవాట్స్కీ వచ్చి బౌద్ధ విద్యా విస్తరణలో పాలుపంచుకున్నారు. ఈ సందర్భంలో డాన్ డేవిడ్ → అనగారిక ధర్మపాలగా మారి, “ధర్మపాల” (ధర్మరక్షకుడు) అనే నూతన పేరును స్వీకరించాడు.

భారతదేశంలో కృషి

ధర్మపాల 1891లో బోధ్ గయ మహాబోధి ఆలయాన్ని దర్శించగా, అది శైవ పూజారుల ఆధీనంలో ఉండి, బౌద్ధులకు ప్రవేశం లేని స్థితి చూసి దిగ్భ్రాంతికి గురయ్యాడు.

అతని ప్రయత్నాలతో మహాబోధి సొసైటీ స్థాపించబడింది. దీని ప్రధాన లక్ష్యం బోధ్ గయ ఆలయాన్ని తిరిగి బౌద్ధుల ఆధీనంలోకి తేవడం. దీర్ఘకాల పోరాటం తర్వాత 1949లో ఆలయ పరిపాలనలో బౌద్ధులకు సగం భాగం లభించింది.

ప్రపంచ బౌద్ధ ప్రచారం

       1893 Sept.11 లో అమెరికాలోని చికాగో నగరంలో జరిగిన ప్రపంచ సర్వమత సమ్మేళనం లో మనదేశం నుండీ పోయిపాల్గొన్నది  వివేకానందుడొక్కడేనని ప్రచారం జరిగింది , కానీ మరొక శ్రేష్టవ్యక్తి పేరు మరుగున పడింది.ఆయన పేరు "అనగారిక ధర్మపాలుడు"

ఆయన భారతదేశంలో మహా భోది సొసైటీ స్థిరపడడానికి విశేష కృషి చేసిన వాడు.

     శ్రీలంక వాసైనా భారతదేశంలో స్థిరపడి బౌధ్ధధర్మపునరుజ్జీవనానికి అనేకవిధాల పాటుపడినవాడు !

భారత దేశంతోసహా తూర్పు ఆసియా దేశాలలో విస్తృతంగా వ్యాపించిన బౌధ్ధ ధర్మ  ప్రాభవాన్ని ప్రపంచ మతాల సమ్మేళనం 1893 లో ప్రపంచ దేశాలకు తెలియజెప్పాలన్న సంకల్పపం తో పాల్గొన్నాడు.

ఆయన 1893, Sept,11 న జరిగిన  సమ్మేళనంలో ప్రపంచ సర్వ మత సమ్మేళనంలో 

1. Man's mission on Earth.

2. The world's debt to Buddha, 

అనే అంశాలపై   గంభీరోపన్యాసాలిచ్చి ప్రపంచానికి ముఖ్యంగా పాశ్చాత్య ప్రపంచానికి బుధ్ధ భగవానుని జీవితం గురించి,  ఆతన ధర్మప్రభోదాల గురించీ విశదీకరించాడు!

     అక్కడ స్వామి వివేకానందను ఆసభకు పరిచయం చేసింది ఈయనే. 

తరువాత యూరప్, అమెరికా, ఆసియాలో బౌద్ధ ధర్మ ప్రసంగాలు చేసి, విహారాలు నిర్మించాడు.

శ్రీలంకలో పాఠశాలలు, ఆసుపత్రులు, భారతదేశంలో సార్నాత్ వంటి బౌద్ధ కేంద్రములను అభివృద్ధి చేశాడు.

ఆలోచనలు మరియు సంస్కరణలు

బౌద్ధ ధర్మం ఇతర మతాలకంటే ప్రత్యేకమైనది, దానికి సమానమైనది లేదని ఆయన స్పష్టంగా చెప్పారు.

“ధర్మమే శ్రేష్ఠం” అనే నినాదాన్ని ఆయన బలంగా ముందుకు తెచ్చాడు.

ఆయన ప్రభావంతో దక్షిణ భారత దళిత సమాజం బౌద్ధంలోకి ఆకర్షితమైంది.

---

చివరి రోజులు

1933లో సార్నాత్‌లో ఆయన భిక్షువుగా ప్రవ్రజించి శ్రీ దేవమిత్త ధర్మపాలగా మారాడు. అదే సంవత్సరంలో ఏప్రిల్ 29న సార్నాత్‌లో ఆయన మరణించాడు.

ముగింపు

అనగారిక ధర్మపాల గారి జీవితం బౌద్ధ పునరుజ్జీవనం, ధర్మ ప్రచారం, జాతీయ చైతన్యంకి ప్రతీక. ఆయన కృషి వల్లే భారతదేశంలోని బౌద్ధ పుణ్యక్షేత్రాలు మళ్లీ వెలుగులోకి వచ్చాయి. ప్రపంచవ్యాప్తంగా బౌద్ధ ధర్మాన్ని పరిచయం చేసిన మొదటి ఆధునిక మిషనరీగా ఆయన పేరు చిరస్మరణీయమైంది.

(ఆధారం - 15-2-1994 నాటి జనశక్తి పత్రిక నుండి సేకరించ బడింది)

Anagārika Dharmapāla 

(Pali: Anagārika, [ɐˈnɐɡaːɽɪkɐ]; Sinhalese: Anagarika, lit., Sinhala: අනගාරික ධර්මපාල; 17 September 1864 – 29 April 1933) was a Sri Lankan (Sinhalese) Buddhist revivalist and writer. He was the first global Buddhist missionary. He was one of the founding contributors of non-violent Sinhalese Buddhist nationalism and a leading figure in the Sri Lankan independence movement against British rule [1]. He was also a pioneer in the revival of Buddhism in India after it had been virtually extinct there for several centuries, and he was the first Buddhist in modern times to preach the Dharma in three continents: Asia, North America, and Europe. Along with Henry Steel Olcott and Helena Blavatsky, the creators of the Theosophical Society, he was a major reformer and revivalist of Sinhala Buddhism and an important figure in its western transmission. He also inspired a mass movement of South Indian Dalits including Tamils to embrace Buddhism, half a century before B. R. Ambedkar.[2] At the latter stages of his life, he entered the order of Buddhist monks as Venerable Sri Devamitta Dharmapala.[3]

Anagarika Dharmapāla

අනගාරික ධර්මපාල

Dharmapala color.jpg

Srimath Anagarika Dharmapāla

Born

17 September 1864

Colombo, Ceylon

Died

29 April 1933 (aged 68)

Sarnath, India

Nationality

Sinhalese

Other names

Don David Hewavitarane

Education

Christian College, Kotte, 

St Benedict's College, Kotahena, 

S. Thomas' College, Mutwal, 

Colombo Academy

Known for

Sri Lankan independence movement, 

revival of Buddhism, 

Representing Buddhism in the Parliament of World Religions(1893) / Buddhist missionary work in three continents

Parent(s)

Don Carolis Hewavitharana

Mallika Dharmagunawardhana

Signature

Srimath Anagarika Dharmapala Signature.svg

Early life and education 

Srimath Anagarika Dharmapala at the age of 29 (1893)

Anagarika Dharmapala was born on 17 September 1864 in Matara, Ceylon to Don Carolis Hewavitharana of Hiththetiya, Matara and Mallika Dharmagunawardhana (the daughter of Andiris Perera Dharmagunawardhana), who were among the richest merchants of Ceylon at the time. He was named Don David Hewavitharane. His younger brothers were Dr Charles Alwis Hewavitharana and Edmund Hewavitarne. He attended Christian College, Kotte; St Benedict's College, Kotahena; S. Thomas' College, Mutwal[4][5] and the Colombo Academy (Royal College).

Buddhist revival 

This was a time of Buddhist revival. In 1875 in New York City, Madame Blavatsky and Colonel Olcott had founded the Theosophical Society. They were both very sympathetic to what they understood of Buddhism, and in 1880 they arrived in Ceylon, declared themselves to be Buddhists, and publicly took the Refuges and Precepts from a prominent Sinhalese bhikkhu. Colonel Olcott kept coming back to Ceylon and devoted himself there to the cause of Buddhist education, eventually setting up more than 300 Buddhist schools, some of which are still in existence. It was in this period that Hewavitarne changed his name to Anagarika Dharmapala.

'Dharmapāla' means 'protector of the dharma'. 'Anagārika' in Pāli means "homeless one". It is a midway status between monk and layperson. As such, he took the eight precepts (refrain from killing, stealing, sexual activity, wrong speech, intoxicating drinks and drugs, eating after noon, entertainments and fashionable attire, and luxurious beds) for life. These eight precepts were commonly taken by Ceylonese laypeople on observance days.[6] But for a person to take them for life was highly unusual. Dharmapala was the first anagarika – that is, a celibate, full-time worker for Buddhism – in modern times. It seems that he took a vow of celibacy at the age of eight and remained faithful to it all his life. Although he wore a yellow robe, it was not of the traditional bhikkhu pattern, and he did not shave his head. He felt that the observance of all the vinaya rules would get in the way of his work, especially as he flew around the world. Neither the title nor the office became popular, but in this role, he "was the model for lay activism in modernist Buddhism."[7] He is considered a bodhisattva in Sri Lanka.[8]

His trip to Bodh-Gaya was inspired by an 1885 visit there by Sir Edwin Arnold, author of The Light of Asia, who soon started advocating for the renovation of the site and its return to Buddhist care.[9][10] Arnold was directed towards this endeavour by Weligama Sri Sumangala Thera.[11][12]

At the invitation of Paul Carus, he returned to the U.S. in 1896, and again in 1902–04, where he traveled and taught widely.[13]

Dharmapala eventually broke with Olcott and the Theosophists because of Olcott's stance on universal religion. "One of the important factors in his rejection of theosophy centred on this issue of universalism; the price of Buddhism being assimilated into a non-Buddhist model of truth was ultimately too high for him."[14] Dharmapala stated that Theosophy was "only consolidating Krishna worship."[15] "To say that all religions have a common foundation only shows the ignorance of the speaker; Dharma alone is supreme to the Buddhist"[16]

Statue of Angarika Dharamapalan in Sarnath

Statue of Angarika Dharamapalan in Sarnath

At Sarnath in 1933 he was ordained a bhikkhu, and he died at Sarnath in December of that year, aged 68.

Religious contribution 

A Letter Written By Srimath Dharmapala in 23 June 1902 to a Friend in Japan.

The young Dharmapala helped Colonel Olcott in his work, particularly by acting as his translator. Dharmapala also became quite close to Madame Blavatsky, who advised him to study Pāli and to work for the good of humanity – which is what he did. It was at this time that he changed his name to Dharmapala (meaning "Guardian of the Dharma").

In 1891 Anagarika Dharmapala was on a pilgrimage to the recently restored Mahabodhi Temple, where Siddhartha Gautama – the Buddha – attained enlightenment at Bodh Gaya, India.[17] Here he experienced a shock to find the temple in the hands of a Saivite priest, the Buddha image transformed into a Hindu icon and Buddhists barred from worship. As a result, he began an agitation movement.[18]

The Maha Bodhi Society at Colombo was founded in 1891 but its offices were soon moved to Calcutta the following year in 1892. One of its primary aims was the restoration to Buddhist control of the Mahabodhi Temple at Bodh Gaya, the chief of the four ancient Buddhist holy sites.[19][20] To accomplish this, Dharmapala initiated a lawsuit against the Brahmin priests who had held control of the site for centuries.[19][20] After a protracted struggle, this was successful only after Indian independence (1947) and sixteen years after Dharmapala's own death (1933), with the partial restoration of the site to the management of the Maha Bodhi Society in 1949. It was then the temple management of Bodh Gaya was entrusted to a committee comprised in equal numbers of Hindus and Buddhists.[19][20] A statue of Anagarika Dharmapala was established in College Square near Kolkata Maha Bodhi Society.

Anagarika on a 2014 stamp of India

Maha Bodhi Society centers were set up in many Indian cities, and this had the effect of raising Indian consciousness about Buddhism. Converts were made mostly among the educated, but also among some low caste Indians in the south.[21]

Voice of Srimath Anagarika Dharmapala / Excerpt from a Public Speech.

Voice of Srimath Anagarika Dharmapala / Excerpt from a Dhamma Deshana.

Due to the efforts of Dharmapala, the site of the Buddha's parinibbana (physical death) at Kushinagar has once again become a major attraction for Buddhists, as it was for many centuries previously. Mahabodhi Movement in 1890s held the Muslim Rule in India responsible for the decay of Buddhism in India.[17][22][23] Anagarika Dharmapala did not hesitate to lay the chief blame for the decline of Buddhism in India at the door of Muslim fanaticism.[24]

In 1893 Dharmapala was invited to attend the World Parliament of Religions in Chicago as a representative of "Southern Buddhism" – which was the term applied at that time to the Theravada. There he met Swami Vivekananda and got on very well with him. Like Swami Vivekananda, he was a great success at the Parliament and received a fair bit of media attention. By his early thirties he was already a global figure, continuing to travel and give lectures and establish viharas around the world during the next forty years. At the same time he concentrated on establishing schools and hospitals in Ceylon and building temples and viharas in India. Among the most important of the temples he built was one at Sarnath, where the Buddha first taught. On returning to India via Hawaii, he met Mary E. Foster, a descendant of King Kamehameha who had emotional problems. Dharmapala consoled her using Buddhist techniques; in return, she granted him an enormous donation of over one million rupees (over $2.7 million in 2010 dollars, but worth much more due to low labor costs in India). In 1897 he converted Miranda de Souza Canavarro who as "Sister Sanghamitta" came to establish a school in Ceylon.

Dharmapala's voluminous diaries have been published, and he also wrote some memoirs.

For full article

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Anagarika_Dharmapala